Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Περίμενες... περίμενες πολύ




Περίμενες… περίμενες πολύ.
Μα καθόσουν αντίθετα από τον άνεμο
και δεν μπόρεσε να σ’ αντιληφθεί.
Και τ’ άρωμα του έρωτα
που κύκλωνε το κορμί σου
δεν μπόρεσε κανείς να το γευτεί.
Η ψυχή σου αδάμαστη αποζητούσε την θαλπωρή
και ήταν η καρδιά σου, έτοιμη ν’ αγαπηθεί.

Περίμενες …. Περίμενες πολύ.
Στη λίμνη σαν βυθίστηκες
λυτρωμό απ’ τα δάκρυα γύρευες … είχες πει.
Και ήταν νυχτιά, στην όχθη που ‘ρθε να σε βρει.
Κοχύλι που τραγούδαγε,
παράπονο που του ‘λεγε, νόμιζε ήσουν εσύ.
«Αγάπη που άργησες να ‘ρθεις»
σου είπε για απάντηση το άλλο πρωί.
Και εσύ που πίστεψες πως ήταν νωρίς, λόγω από το χρόνο γύρεψες…

«Αγάπη, γιατί άργησες να ‘ρθεις»;



Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Λυπήσου



Λυπήσου αυτόν που αγαπάει
και δεν μπορεί να αγαπηθεί.
Λυπήσου τη μάνα που γεννάει
και ο θάνατος της παίρνει το παιδί.
Λυπήσου το νέο που χαροπαλεύει
με μια ένεση στην σπασμένη φλέβα του, παραληρεί.
Λυπήσου τον άρρωστο που περιμένει
με αγωνία να εγχειριστεί.
Λυπήσου το γέρο
στην απομόνωση όταν ζει.
Λυπήσου τον εαυτό σου, όταν ποτέ
για κανέναν δεν έχει λυπηθεί.
Λυπήσου αυτούς που έφυγαν απ’  αυτήν την ζωή.
Μα πιο πολύ λυπήσου...
 για αυτούς που μένουν μόνοι
και δεν έχουν κανέναν να τους λυπηθεί.